Zaburzenia tikowe po raz pierwszy został opisany w tysiąc osiemset osiemdziesiątym piątym roku jako zaburzenia nerwowe charakteryzujące się nieskoordynowanymi ruchami. Z pośród osób chorych na adhd częściej niż wśród innych są chorzy na chorobę tikową. Tiki to schorzenie o podłożu neurologicznym, za którego powstanie odpowiedzialne są geny, środowisko, anatomiczne i fizjologiczne fale mózgu oraz zaburzenia w przekaźnictwie neuronalnym.
Są czynnościami przymusowymi, powtarzającymi się i stereotypowymi, które zapowiadają uczucie niepokoju. Są też mimowolne, ale można je na krótko powstrzymać. Występują tiki proste i złożone, i są podzielone ze względu na ich charakter na tiki ruchowe, głosowe oraz czuciowe. Nasilenie ich może być różne od minimalnych do ciężkiego zespołu Tourette’a. Nasilenie zmienia się w czasie osiągając najwyższe rozmiary po dziesięciu latach. Ciągle prowadzone są na ten temat badania. Natomiast u niektórych objawy zmniejszają się przed osiemnastym rokiem życia, ale może pojawić się depresja. Sama terapia opiera się na metodach behawioralnych, czyli zmianie zachowania, nawyków. Pomaga też metoda kalendarzykowa lub nagradzania nie występowania tików. W leczeniu stosuje się też farmakoterapię.